چهارشنبه, 25 دی 1392 19:16

اوجگرائی و اوج پروری

نوشته شده توسط 
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

    طبیعت ذاتی آموزش و پرورش امریست «عروج پرور» و کشانندۀ به سوی اوج؛ چرا که فرزند آدمی را از «ارض بهیمیت و زمین جهل و غفلت به سوی آسمان انسانیت و بیداری و دانائی» کشانیده، روح اوجگیری، اوج گرائی و اوج پروری را در مربی و متربی پویا و شکوفا می سازد.
   آنچه در این رابطۀ ویژه، نه هیچ تردیدی را بر می تابد و نه به هیچ برهانی محتاج می نماید اینست که این «اوج گرائی و اوج پروری» متوجه جنبه های وجودی ـ و نه عدمی و اعتباری ـ او بوده و اگر آثاری در این زمینۀ ویژه بروز می دهد همه متوجه «فرا بردنِ» انسان است از جایگاهی که شایستۀ موجودی بنام «انسان» نبوده و رسانیدن اوست به آن مرتبتِ وجودی که گوهر ربانی او را به نمایش می گذارد.
   بی گمان آنچه در این روند رخ می نماید از میان رفتنِ جنبه های عدمی، ویران شدن نقایص و نواقص، از میان رفتن نارسائی ها و کمبودها و ناداری ها و کژیها و... خواهد بود و ببار نشستن جنبه های وجودی، شکوفا شدن استعدادها و ظرفیت های ربانی، ببار نشستن رسائی ها، دارائی ها و امکانات متعالی.
   بر مبنای این باور و بینش، اگر متوجه شویم که آموزش و پرورش، از عهدۀ این اوج گرائی و عروج پروری ناتوان بوده و بجای پرورش «عالمانی معراج جوی» حافظانی هبوط کننده و سقوط کننده، پست و پستی گرای و پستی پرور برون داد، باید به این یقین رسیده باشیم که «آن جامعه و آن نظام آموزش و پرورش» جامعه ئی معناجوی و معناپرور و نظام معنیدار نمی باشد! و این، خود ضرورت انکار و طرد نفی زمینه ها و عوامل بازدارنده را ثابت نموده و ضرورت هجرت معنوی و رسیدن به آزادی در حوزۀ آموزش و پرورش معنیدار را به تأکید می ایستد.

خواندن 1590 دفعه

بحر ادب

  • گلچین کتاب

  • عکس جمله

  • منتخب اشعار