پنج شنبه, 26 دی 1392 13:19

در آغوش نیکُوی

نوشته شده توسط 
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

    زهرای اطهر(س)وقتی آرمانهای خود را در رابطۀ با آغاز و پایان روز تبیین و در واقع، تعلیم می نماید، به تعلیم آرمان خویش در میانۀ روز پرداخته و مطرح میدارد که:
بار الها! میانۀ این روزم را «خیر، سعادت و نیکوئی» قرار ده! تا تمامت ساعات روزم در متن خیر، در آغوش خوش کاری و رشد و رسائی قرار داشته باشد!
چرا که آرمان و هدف مبارکش آنست تا لحظه لحظۀ عمر وی، جز در پرتو سعادت، جز در حوزۀ تلاشهای برکتبار و جز در جهت نیکوی و نیک کرداری و آرامش و اشتیاقی ربانی نگذرد!
کی و چه زمانی انسان می تواند به احکام و آثار چنین هدف و آرمانی واقعاً دست یافته و عملاً در متن سعادت و صلاح بتند؟!
کی می تواند نیکوی را در رکاب خود کشیده و آنرا حاشیه نشین حیات معنیدار خود گرداند؟! وقتیکه انسان عملاً در همۀ عرصه های نگرش و گرایش خود از عقلی پویا و خردی شایسته و شاداب برخوردار بوده، بهره گرفته و خود را از برکات و آثار عقلی و علمی و احکام آنها ـ آنهم بدست خود! و با رویکردن به غفلت و... ـ محروم نسازد!

    آنگاه که مطیع احکام عقلانی و ایمانی بوده و عقل و ایمان او نگذارند تا هیچ بعدی از ابعاد وجودیش، به دام موضع و موقعیتی مادون رتبۀ خرد و ایمان گرفتار آید! چرا که اگر فرشته خرد و یا ایمان بر نگرشها و گرایشهای ما، بر پذیرشها و ردهای ما و بر انتخابهای ارزشی ما سلطه و حاکمیت داشته باشند، انسان گرفتار دام فساد و تباهی و خودستیزی، خود ویرانگری، خود فراموشی، بی حرمتی بخود، تحقیر خود، به اسارت کشانیدن خود، خدعه کردنِ با خود، پشت کردن به خود و در یک کلام «تخریب و تلاشیِ» همۀ ارزشهای ناب وجودی خود نمی شود! و برای نمونه و مثال:
    اگر خرد و ایمان در متن زندگانی او حاکم باشد، هرگز اسیر دام دنائتی چون دروغ نمی گردد.
    آیا واقعاً انسان مؤمن عاقل، خودش به خودش این اجازه را می دهد تا دست بدامان نجاستی چون دروغ زند؟!
    دروغ نه تنها نجس، بلکه نجس کننده هم می باشد! و لذاست که دروغگو نه تنها در حوزۀ جوار حق (حوزۀ پاکی، کرامت، شرافت، سعادت، عزت، آزادگی، برکت و حرمت و...) جای ندارد! که به واسطۀ گرفتار شدن به لعنت حق، به شکلی اندوهبار، زجر دهنده، رسوائی آور و... از حوزۀ همۀ خوبیها، ارزشها، آرامشها و... دور ساخته شده و در متن فساد و بدبختی و تخریب و... گرفتار می باشد!
    بگذریم! و روایتی را از شوهر فاطمه(س)در همین رابطه نقل به مفهوم نمائیم! عده ئی از اهل درد نزد علی(ع)آمده و از حضرت پرسیدند که: مولای ما! آیا مؤمن قمار می کند؟! حضرت فرمودند: شاید! مؤمن دزدی می کند؟! شاید! آیا مؤمن به زنا گرفتار می شود؟! ـ خوب دقت نموده و بنگر که: جواب همۀ ماها چه تواند بود! ـ حضرت فرمودند: شاید! همه به یکدیگر نگاه کرده و ساکت شدند! ولی یکی از آنها که زیرک بود پرسید: سرورم! آیا مؤمن دروغ می گوید؟! فرد: نه؛
    برای اینکه دروغ همان آب کشنده یی است که آتش قدسی ایمان را خاموش می سازد! برای اینکه: ایمان با لعنت نمی سازد! برای اینکه قانون تقرب و نزدیک سازی با قانون فرار و دور سازی در تناقض است!
    حال، اگر خرد و ایمان شاداب، پویا و حاکم باشد، عامل دورسازندۀ پلیدی چون دروغ، بر ذهن و زبان انسان سلطه پیدا نتواند کرد! و انسان بخرد مؤمن، جهازهای ظاهری و باطنی وجودیش را در اختیار کثافتی چون دروغ، قرار نخواهد داد!
     اگر عقل و ایمان باشد، انسان خودش را اسیر زمینه های رسوائی آوری از جنس آنچه آمد، نتواند کرد!
     نیکویی و صلاح وقتی سلطه و حاکمیت افتخارآمیز پیدا کرده و کرامت و عزت و طهارت و آرامش ملکوتی و... به نمایش می گذارد که انسان «عملاً و بالفعل» تابع احکام خرد و ایمان بوده و در پرتو تجربه و تمرین دوامدار، از مراتب عالی خردورزی و ایمان برخوردار شده و در مسیر رسیدن به قلۀ کرامت و شرافت و کمال نهائی او را یاری نمایند!

خواندن 1967 دفعه
محتوای بیشتر در این بخش: « بالهائی از نور کاری بشکوه »

بحر ادب

  • گلچین کتاب

  • عکس جمله

  • منتخب اشعار