پنج شنبه, 26 دی 1392 17:09

سرمایه های وجودی

نوشته شده توسط 
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

    در این مرحلۀ از توجه و تدقیق بهتر آنکه عقل و دل را متوجه این نکته گردانیم که حضرت زهرا(س)چه سرمایه هایی دارد که می خواهد آنها را به «چنین مقامی، به دیدگان همیشه بیدار حق، به رکن و دژ تجاوز ناپذیر قادر بیچون و به اسماء اعظم او»بسپارد! کاوش نمائیم تا دریابیم که این سرمایه ها چه هستند که اگر روزی با حضرت فاطمه(س)هم آرمان شدیم، تلاش ورزیم که اگر ما هم ـ در حدِّ وجودی خودمان ـ سرمایه هائی داریم، آنها را به خدای فاطمه(س)بسپاریم!
    حضرت زهرا(س)بی که اسمی از سرمایه ئی معین و مشخص برده باشد؛ از خداوند می خواهد تا: «آن دارائی را خداوند نگهبانی و نگهداری فرماید که اگر غیر حق نگهدارش باشد، ضایع می شود»!
    از سرمایه های والا و بیبدیل آن حضرت اگر گذشته و خود را متوجه دارائیهای بسیار معمولی خود ساخته و بررسی نمائیم که اگر آنها را به غیر حق بسپاریم، چه خواهد شد؟!
    ما چه داریم که اگر به دست غیر خداوند بسپاریم، ضایع خواهند شد؟! یک نگرش کُلی، فراگیر و منصفانه اثبات میدارد که بسیاری از سرمایه های ما چنین اند؛ مثلاً:
    اگر ما چشم خویش را به تلوزیون های معناستیز، رایانه ها و انترنت های هویت برانداز بسپاریم، آیا واقعاً چشم و قوۀ بینائی و... را ضایع می سازد؟ یا شکوفا و بارور؟!
    اگر گوش خود را به زمینه های کمال بر انداز، تشویش آور، فساد آلود و آرامش زدای ـ که در زمانۀ ما کم هم نمی باشد ـ بسپاریم، ضایعش می سازند یا شاداب و قدرتمندش؟! اگر عقل و عاطفه و قلب خود را به زمینه های غیر ربانی، غیر استعلائی و نا مبارک بسپاریم،آنها را ضایع می سازند؟ یا شاداب و توانمند؟!
    آنچه از ناحیۀ غیر خدا، غیر قرآن و معصوم ـ امور، زمینه ها و صور غیر ربانی، غیر قرآنی و... ـ متبادر می شود، آیا واقعاً ضایع کننده اند؟! یا شاداب کننده و بینائی بخش؟!
    اگر عقل و قوۀ عاقله خود را، جز به خداوند، جز به «واهب عقل» و جز به حکیم مطلق بسپاریم، آیا روشن تر، پربارتر و نیرومندترش ساخته و از اشتداد وجودی برخوردارش می سازد و یا ضایعش می کند؟!
    اگر بچۀ خود را به دست کلاشهای بی شخصیتِ دین ستیز بسپاریم، چکارش کرده و از او چه می سازند؟! انسانی با کرامت و اخلاق خدائی؟! یا انسان نمائی ابلیس منش؟! و ما همه دیدیم که چکارشان کردند! و از رهبرهای! به اصطلاح سیاسی جامعۀ ما، چه جانورهای سیه روزگاری درست کردند!
   هرچه داشتیم و داریم، اگر چشم، اگر گوش، اگر فرزند و اگر پول، همه را فرستاده و یا بازهم می فرستیم به «فرنگ»، تا از طریقِ «آرمانتراشی»های سود محور، ربا محور، هوس محور، دنیا محور، ریاست محور، شهرت محور و... تطهیر و تزکیۀشان نمایند؟! یا فاسد و ضایعشان؟!
   بیاییم گامی هول انگیز برداشته و دست از خدا و پیغمبر و قرآن و طهارت و اخلاص و بهشت و جهنم و... برداشته، ولی خود را فقط به عنوان آدم مورد پذیرش قرار داده و از خود بپرسیم:
   آیا روش و منش اقتصادی، سیاسی، هنری و... یی که: آدم را «وسیله» ساخته و از او به عنوان «ابزارِ رشدِ عددِ» سرمایه سوء استفاده می کند؟! اولاً، آیا این منش و روش اقلاً انسانی است و یا ضد انسانی؟! و ثانیاً، آیا می تواند متکای انسان و سرمایه های ارزش ناپیدای موجودی به نام «آدم» باشد؟!
    به هر حال، در شرایط فعلی، اسم اعظم، دژ نفوذ ناپذیر و حافظِ بلا منازع عدۀ زیادی از مدعیان آدمیت فرانسه و امریکا و... می باشند! و کتاب مقدسشان؛ رساله های خرد براندازی که ـ گلاب بصورتِ انسانهای واقعی ـ از دموکراسی و آزادی و... طرحهایی هویت برانداز به دست میدهند! رساله هائی که از « انسان و انسانگرائی و انسان محوری» دم زده ولی در تحلیل نهائی از او وسیله هائی فرمانپذیر برای اهل ثروت و ریاست و شیطنت و... درست میدارند!
    در واقع، حضرت زهرا(س)با طرح این نیایش که: بارخدایا: وَاحْفَظْ عَلَیْنٰا مٰا لَوْ حَفَظَهُ غَیْرُکَ ضٰاعَ؛ بر آن می باشد تا بما بباوراند که:
اگر سرمایه های وجودی ما را حافظ و نگهبانی جز خداوند باشد، بخواهیم یا نخواهیم! بدانیم یا ندانیم، آنها را ضایع و فاسد میدارند!
آخرین درخواست زهرای اطهر(س)در همین فراز از نیایش اینست که: وَاسْتُرْ عَلَیْنٰا مٰا لَوْ سَتَرَهُ غَیْرُکَ شٰاعَ! بار الها! ـ و برای ما ـ بپوشان «آنچه» را که اگر غیر تواش بپوشاند علنی می گردد!
    اگر چه این درخواست می تواند متوجه آن سرمایه و دارائی های هوشربا و خیره کننده ئی باشد که چون خلق ـ به دلیل ناتوانی ها و نارسائی های خود ـ از مشاهدۀ آنها به فتنه و... می افتند، بهتر آنکه خود خداوند پوشانندۀ آنها باشد! ولی می تواند، متوجه و مربوط به افراد تبه روزگار و بد رفتاری چون «من» باشد که از صورت اعمال خویش شرمسارند! و لذا از حق طلب استتار آنرا دارند!
   بهر حال، چون متیقن هستیم که فاطمه(س)معصوم بوده و گناه نمی کند، پس باید بپذیریم که کلام آن بزرگوار جنبۀ تعلیمی دارد!
   میدانیم که: همۀ دلسوزان به انسان، انسانیت و ارزشهای والای انسانی ـ آنهم در همۀ زمانها و مکانها ـ گفته اند که: ای انسان! عملِ زشت انجام مده! ولی، امروز کار طرفداران و مدافعان
سیه روی «اومانیزم» و رجاله های هویت باخته ئی که خویشتن را مدافع «آزادی و حقوق بشر و...» جا می زنند بدانجا رسیده است که:
همۀ توجه، تلاش و همت خود را صرفِ «علنی» ساختن اعمال زشت، تباهی آور و رسوائی بار ساخته! و بجای احساس شرمندگی، به این بدبختی ها افتخار هم می کنند!
بگذریم! دردها اگرچه بسیار زیاد می باشد، ولی جای خوشحالی بدان واسطه می باشد که: راه چاره و جبران و... باز می باشد! و لذا:
هرگز، نباید همچون خودفریبان هوس محور بگوئیم: نه!
   چرا که اولاً، مبارزۀ با فساد مشکل نمی باشد؛ چرا که این تلاش با فطرت تعالیجوی انسان همسوق و هماهنگ است! و ثانیاً، به واسطۀ مشکل بودن طریق فساد زدائی و تعالیجوئی، هرگز و به هیچروی نباید تن به فساد و ذلت و... داد!
    در واقع راه عشق و حق و صلاح و... هم هموار است؛ هم طی طریق، در آن آسان و ساده است؛ هم ملایم با فطرت است و هم نوازشگر و آرامش دهنده! و نیز، هر راه دیگری را که انسان انتخاب و برود، بخواهد یا نخواهد و بداند یا نداند، حتماً با یک سلسله آفتها و آسیب ها و زیانها و... همراه می باشد مگر راه خداوند و عشق ورزی و دلدادگی و تعالیجوئی و...!
   حضرت موسی(ع)را آرمان این بود تا به حضرت دوست بپیوندد؛ از سوئی، چون گمان می کرد که این امر بسیار مشکل می باشد، اجباراً از خداوند پرسید: «رَبّی کَیْفَ اِصِلُ اِلَیْکَ؟! پروردگار من! چگونه به تو پیوند یابم؟! قٰالَ: دَعْ نَفْسَکَ وَ تَعٰالْ؛ خداوند فرمود: خودت را وداع گوی و بیا؛ و این یعنی:
    دیدت و برداشت خودت را رها کن؛ هوسها، مصلحت بینیها و برداشتهای خودت را رها کُن؛ متکاهای دروغین و پوشالی ات رها کُن؛ دژها و پناهگاههائی که خیال و وهم و... برایت بافته و ساخته اند رها کن؛ موسای ما! خودت (موسی) را هم نبین و رها کن، بلکه فقط «موسی آفرین» را ببین! و بیا! زیرا: تا وقتی تو «موسی» را می بینی، به منِ موسی آفرین نمی رسی!
   این داستان هوشربای شورانگیز را بدان واسطه هدیه کردم تا ماها هم به این باور مجهز گردیم که: آرمانهای حضرت زهرا(س)در واقع همان پیوستن به حق و متصل شدن به اسم اعظم او می باشد! و چون چنین شد، آفت و آسیب را ـ از هر نوعی که باشد ـ بدان مقام راه نخواهد بود!

 

رَزَقَنَا اللهُ وَ اِیَّاکُمْ!

خواندن 1569 دفعه
محتوای بیشتر در این بخش: « هدایتجویی اسم اعظم »

بحر ادب

  • گلچین کتاب

  • عکس جمله

  • منتخب اشعار