جمعه, 27 دی 1392 13:11

همسوئی یا رضای محبوب

نوشته شده توسط 
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

    پروردگارا! ترا به مقام علم غیبت و توانائی بر خلقتت سوگند داده و از تو می خواهم تا مرا به قضأ خود راضی ساخته و خوشنودیِ به قضأ خود را روزیم گردانی.
    تجارب جهانی و فرا تاریخی مؤید آنند که انسان بداند یا نداند، یا به حکم نفسِ خود رضا داده و خشنود می باشد و یا به حکم رب خود!
    او، بخواهد یا نخواهد، یا به قانونمندیهائی که نفس برای اشیاء و امور و کردار و برخوردها و پی آمدهای آنها و... تخیل کرده و تراشیده است تن در داده و رضایت می دهد ـ و در نتیجه خشنود بوده و در همان مسیر و همگام با همان جهت ها و بهره گیری از وسایل و روشهای مورد نظر وی تلاش می کند، یا به آنچه رب او فرمان داده و اعلان داشته است! و دقیقاً، بر مبنای همین دریافت و باور است که متوجه می شویم از دورهای دور، موضوع «رضایت دادن به قضاء الهی» مطرح بوده و پیام آورانِ بر حق، به مؤمنان سفارش کرده اند تا «نه تنها راضی باشند! که به استقبالش هم بشتابند»! امّا، متأسفانه در بسیاری از موارد و بیشماری از زمینه ها و امور، اصل رضایت ربّ تحقق نیافته و در مواردی هم «به اجبار» تحمل شده است! و لذاست که متوجه می شویم استقبال کنندگان از رضایت ربّ، اندک بوده اند! اگر چه همین اندک، بر مبنای شواهد تاریخی، به سرمایه هائی دست یافته اند که: بیبدیل، عزت آور، کرامت بخش، آزاد کننده، احترامبار، فنا ناپذیر، آرامش دهنده، نوازشگر و... بوده اند.

اَللّٰهُمَّ بِعِلْمِکَ الْغَیْبِ وَ قُدْرَتکَ عَلَی الْخَلْقِ... وَ اَسْأَلُکَ الرِّضْا بِالْقضٰاءِ

خواندن 1552 دفعه
محتوای بیشتر در این بخش: « تعبیری ویژه چیستی سرور »

بحر ادب

  • گلچین کتاب

  • عکس جمله

  • منتخب اشعار