جمعه, 27 دی 1392 18:16

حرف آخر

نوشته شده توسط 
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

     با درخواست پوزشهای جدی و بسیار هم جدی که امروز رشتۀ کلام از دست بنده در رفت و مرا کشانید به آنجاهائیکه نباید می کشانید!
     به هر حال، بحث مربوط به بهشت بود و اینکه بهشت و جهنم مراتب و درجاتی دارد؛ بر مبنای این باور و آنچه بطور غیر ارادی به عرض رسید، می توانیم بپذریم که:
     اگر مؤمن، در ملحفه ای از نور و رحمت الهی قرار گیرد، عملاً و واقعاً در بهشت می باشد! و اگر فاسقی در ملحفه ئی از نار و غضب الهی قرار گیرد، در جهنم. و این، مؤید آنست که بهشت ـ چنانکه قبلاً هم آمد ـ مراتبی دارد؛ مرتبه ئی از آن در همین دنیا است و انسان مؤمنیکه به نورالله مجهز می شود، در بهشت دنیا است. شاید به کنار این انسان مؤمن، انسان فاسق فاجری قرار داشته باشد! ولی او در جهنم ویژة خودش بسر می برد که چشم ظاهربین متوجه آن نتواند شد!
     شنیده اید که قبر امام هشتم(ع)و قبر قاتلش مأمون، در کنار هم است! و پیغمبر اکرم(ص)فرمود: قطعه ای از بهشت در خراسان بوده و در آن پارۀ دل من دفن است! حال آیا مأمون هم در همان بهشت بسر می برد؟!
     اینکه در روایت داریم که: الدنیا سِجن المؤمن و... با آنچه آمد ـ به نزد آنهائی که به نور الهی مجهز شده اند ـ منافات ندارد!
     زیرا اگر بپذیریم که بهشت درجاتی دارد؛ بهشت دنیائی مؤمن در مقایسه با بهشت نهائی او، همان حکم سجن را دارد!
    از سوئی، هرگز برای انسان عارف مکاشف پذیرفتنی نتواند که مثلاً فاطمۀ زهرا(س)در بهشت بسر نبرد؛ اصلاً موجوداتی از ایندست، مکانی جز بهشت ندارند!
    به هر حال، اگر فرد به این مرتبه و مقام از انسانیت رسید، چون هماهنگ و همراه و همدم به آثار و احکام «قرب نوافل» می باشد، کمترین نتیجه اش همان می باشد که خداوند در رابطه با انسان رسیده به قرب نوافل می فرماید؛ و آن اینکه:
کُنتُ سمعهُ الَّذی یسمعُ به و بصرهُ الذی یبصُرُ به و لِسانه الذی ینطق به و...
    من قوۀ سامعه اش می شوم تا با من بشنود و باصره اش تا با من ببینید و زبانش تا با من بگوید و...!
    طبیعی که چنین سمع و بصری، جز حقایق را در نمی یابند؛ چرا که در پرتو نور و حضور دیگری فعال می گردند.
    نکته ئی که در پایان این موضوع باید به عرض برسانم اینست که در حدیث قدسی داریم: مَنْ اَحَبَّ لِقٰاءَ اللهِ اَحَبَّ اللهُ لِقْائَهُ؛ هر که عاشق دیدار خدا باشد، خداوند هم عاشق دیدار اوست؛ درست مانند آیۀ مبارکۀ «إِن تَنصُرُوا اللَّهَ يَنصُرْكُمْ»؛
    و لذاست که متوجه می شویم به عیسی(ع)می فرماید: به این بندگان... من بگو که تا کی به دروازۀ... منتظر شما باشم که بیائید؟!

خواندن 1972 دفعه
محتوای بیشتر در این بخش: « آثار و پی آمدها بهای لقاء »

بحر ادب

  • گلچین کتاب

  • عکس جمله

  • منتخب اشعار