چهارشنبه, 23 بهمن 1392 12:41

هفتم ـ نشانۀ تعجب (!)

نوشته شده توسط 
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

     این علامت در پایان جمله هایی می آید که بیانگر و رسانندۀ یکی از این حالات و معانی باشد:
     الف ـ شگفتی؛ مانند: عجیب تصویری!
      باء ـ تحسین؛ مانند: آفرین بر نظر پاک خطا پوشش باد!
     جیم ـ تحقیر؛ مانند: چه تشخیص دقیقی! چه دوای مؤثری!
     دال ـ تهدید؛ مانند: وای اگر از پس امروز بود فردایی!
     و مواردی دیگر از قبیل تنفر، حسرت، درد، امید، دعا و غیره.

     تذکر: در رابطۀ با نوشتن این علامت در میان و خارج از ناخونه و پرانتز، همان اصلِ «کامل و مستقل و یا ناقص» بودن جمله مد نظر گرفته شده، داخل و یا خارج ناخونه و پرانتز قرار می گیرد.

خواندن 1388 دفعه آخرین ویرایش در شنبه, 09 فروردين 1393 09:36

بحر ادب

  • گلچین کتاب

  • عکس جمله

  • منتخب اشعار