یکشنبه, 27 بهمن 1392 08:48

سوم ـ شماره گذاریها

نوشته شده توسط 
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

     شماره گذاری معمولاً برای سهولت تشخیص و تداوم مطلب است؛ لذا همۀ صفحه های یک نوشته شماره دارند؛ منتها: برای تنوع و تزئین:
     الف ـ صفحه های معنون و ممتاز (آغازین) هر فصل را شماره نمی گذارند؛ هر چند که از شمارش نمی اندازند.
     باء ـ صفحه های مقدمه را گاهی با شمارش حروفی (یک و دو و سه و...) و زمانی با شماره های لاتین و در مواردی به حروف «ابجد» می نگارند.
     بعضی از قدیمی های ما، اینکار را با نوشتن «اشکال حسابِ رُقُم» مشخص می کرده اند.
     گاهی از شماره ها، برای ارجاع به پاورقی، شرح و توضیح و... بهره گرفته می شود، در این حال، شماره ها یا دقیقاً در پایان جملۀ مورد نظر و یا روی شانۀ چپ واژه ای گذاشته می شود که مورد نظر نویسنده می باشد. همان طوری که قبلاً هم اشاره شد، گاهی برای این منظور از اشکالی مانند ستاره و غیره نیز بهره می جویند.
     تذکر: در این رابطه بعضی از نویسنده ها، در هر صفحه و به تعداد لازم همان صفحه، شماره انتخاب می دارند؛ و برخی به ترتیب مسلسل، برای هر فصل، و عده یی هم به همان ترتیب (مسلسل) برای تمام نوشتۀ خود، اعم از اینکه مقاله باشد یا رساله و کتاب.
     باید افزود که اگر پاورقی در صفحۀ مورد نظر تمام نشود، لازم است تا نویسنده به نحوی خواننده را متوجه ساخته، یا مستقیماً بنویسد که: بقیه در کجا؛ یا با نشانه های ارجاعی ( ـــ ) متوجهش دارد و یا عملاً عبارت را طوری بنگارد که خود بخود ناتمام بودن آن روشن گردد.
      چندی است که گونۀ دیگری از شماره گذاری نیز رواج پیدا کرده است؛ و آن: شماره گذاری بندهای متعدد یک مطلب در داخل صفحه های کتاب می باشد. در این روش، نویسنده هر فصل و یا بخش را به چند بند تقسیم کرده و جلو هر بند شمارۀ لازم را می گذارد.

     تذکر: بعضی از این نویسنده ها، علاوه بر نهادن شمارة هر بند در کنار مطلب، شمارۀ فصل معین کتاب خود را نیز در کنارش می گذارند؛ مثلاً: 12 ـ 3 یعنی: بند دوازدهم از فصل سوم و غیره.

خواندن 1477 دفعه آخرین ویرایش در یکشنبه, 24 فروردين 1393 10:14

بحر ادب

  • گلچین کتاب

  • عکس جمله

  • منتخب اشعار