یکشنبه, 05 بهمن 1393 11:08

اوجگیری - راهِ فراروی

نوشته شده توسط 
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

     همسرگرایان در پرتو نگرشها و در سایه سار گرایش های لطیف و دقیق بزرگواران عالم بخوبی متوجه شده اند که: یافتن و برخوردار شدن از زندگانی بی بدیل و سکر حکمت جوشِ یگانگی دقیقاً در گرو توجه به ظرایف، لطایف و زیبائیهای هوشربای کارهای ظاهراً معمولی، عادی و طبیعی است! هرچند که برای«انسان»هیچ امر و هیچ کاری معمولی و طبیعی نتواند بود! چرا که او خود را انسان و کارهای خویشتن را انسانی قلمداد می نماید.
     به هر حال، اگر خوب دقت شود: آنچه در نظر اول بسیار زیبا، بسیار دلکش، بسیار عالی و ظریف و در یک کلام «غیرمعمول، غیرعادی و غیرطبیعی» می نماید، در واقع از درون همان معمولی و عادی ها می جوشد! منتها، عادی یی که بصورتی دقیقه یابانه، ظرافتجیابانه، زیباشناسانه و در عین حال بخردانه مورد توجه قرار گرفته است! مثلاً همسرجوئی در نظر اول، امری معمولی و طبیعی می نماید، اما این امر که: دلداده ئی با همۀ هنرمندی و اشتیاق صمیمانه، همۀ دروازه های وجود خود را به روی دلدار می گشاید!
     اینکه او را در ژرفای قلب خود جای می دهد! اینکه به جریان شکوفایی خواسته های او ـ ولو به هر قیمت ـ جواز ظهور و عبور صادر می کند!
     اینکه خود را از یاد برده و با همۀ علاقه و توان به سوی او پرتاب می کند! و... واقعاً همۀ این موارد غیرمعمول می باشند، آیا از درون همان امر ظاهراً معمولی نمی جوشند؟! اینکه هر مادری فرزند خود را شیر می دهد و می خواهد، در عین حالی که بسیار معمولی و طبیعی می نماید، بسیار غیرعادی هم است.
     به هر حال، همسرگرایان بخوبی متوجه شده اند که در حیات باهمی هیچ امر بی ارزش، بی حرمت، بی قدر و معمولی وجود نداشته و شایسته است تا با توجه جدی و پریدن بخردانه و هدفمندانه به ظرایف و لطایف و زیبائی های مضمر در زمینه هایی که ظاهراً معمولی و طبیعی می نماید، عظمت، شکوه، جاذبه و والائیهای غیرعادی را تجربه کرد. اینان متوجه شده اند که در مسیر یگانگی، این سنگهای بزرگ نمی باشند که پای را می آزارند، بلکه دقیقاً همان هایی اند که ظاهراً ناچیز و معمولی و عادی به نظر می رسند! و این خارهای درشت نیستند که زخمش می زنند، بلکه همان هائی هستند که به تهمت معمولی بودن گرفتار آمده اند!
     واقع امر اینست که: حفظ احکام و آداب درست شده و هیبت پیدا کرده، چون خود بی احترامی  را بر نمی تابند، کاریست «خودبخودی و اثر ناپیدا»؛ لذا هنر همسرگرایان دقیقه بین در اینست که با همۀ هوش و اشتیاق متوجه حفظ حرمت و حریم احکام و آدابی هستند که بظاهر معمولی و عادی می نمایند.
     اینکه به همسر دستور داده شود: برایم آب بیاور! غذایم را بپز! بچه ام را شیر و پرورش بده! در را باز کن و...!
     اینکه همسری بدون توجه به روحیۀ همسر و وضعیت حاکم بر ذهنیات و عینات او، پای خود را به سویش دراز نموده و یا جلو او ـ به استقبال بلند نشده! و یا با او، با صدایی حرمت شکنانه و ارج زدایانه گپ بزند!
     اینکه از بستگانش ـ ولو که نه خوبند ـ احترام نشده و بدگوئی شود!
     اینکه به جای گفتن از رسائیهای همسر و بستگانش، به نارسائیها توجه و پرداخته شود، همه نزد عده ئی از... عادی ها و معمولی ها! می نمایند! اما شکوفائی زهرآگین امور و آثار غیرعادی ها را پرورش می دهند!

     و دقیقاً بر مبنای همین مایۀ از باور و بینش است که: همسرگرایان محبت پیشه خود را موظف می یابند تا به امور جزئی و زیبائیها، ظرافتها و لطافتهائی که در امور متنوع زندگانی نهفته بوده ـ و ممکن است که مورد علاقه و توجه همسر باشد ـ توجه داشته و برخوردی واقعاً غیرعادی داشته باشند! اینان در زندگانی شعار عملی شان اینست که: امور ظاهراً ساده و معمولی را جدی بگیر تا آنچه واقعاً غیرمعمولی (ملکوتی و ربانی) است تحقق پیدا کند!

خواندن 1183 دفعه

بحر ادب

  • گلچین کتاب

  • عکس جمله

  • منتخب اشعار