چهارشنبه, 21 مرداد 1394 10:04

همسری و تملک - راز سرشاری

نوشته شده توسط 
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

     همسرگرایان محبت پیشه دقیقاً به دلیل اینکه: محور حیات را بر عشق فعال و گسترش و تشدید و تقویت و شکوفایی هر چه رنگین تر و پرجاذبه تر عشق نهاده اند، به نیکوئی متوجه شده اند که اصل همسرگرائی با نگرش «تمرکزطلبانۀ» مهرورزی، و محصور کردن مهرورزی در حوزۀ وجودی فرد و یا افرادی معدود و معین و ویژه، هرگز و به هیچروی سازگاری ندارد! چرا که با تجربۀ باطنی و بلاواسطه دریافته اند که: هرچه بر حوزة گسترش و تعمیق مهرورزی در حوزة حیات انسانی افزوده شده و بیشتر «باخته» شود، خاستگاه عشق بیشتر غنا و بالندگی و سرشاری و سرریزگی پیدا کرده و از تازگی، فریبندگی، شکوفائی و جوشش بیشتری برخوردار خواهد شد.

     از اینرو، اینان در برخوردهای متنوع انسانی و ارزش محور خود و همسران خود نه تنها از موضع تنگ نظرانه امساک و بخل محبت نسبت به دیگران ـ اعم از پدر، مادر، برادر، خواهر، اقوام، بستگان، همکاران، آشنایان و... ـ حمایت نکرده و به شدت با آن مخالفت می نمایند، بلکه تلاش می کنند تا هم خود و هم آن نیمۀ دیگر وجود خویشتن را در موضع مهرورزی و گسترش مهرورزی قرار داده، حوزۀ پیوندهای مهرمحور را در زندگانی باهمی خود پهنه مند سازند! و همین نگرش باعث شده است تا اینان اولاً از دام تاریکِ «توقع، انتظار، ذوق و گرایشِ» بریدنِ مهر از دیگران رها شوند، و ثانیاً اشتیاقشان برای مهرورزی و گسترش پیوندهای مهرورزانه با دیگران تقویت و شکوفا گردد! زیرا اینان به نیکوئی دریافته اند: آنی که توقع دارد همسرش همة مهربانیها و مهرورزیهایش را فقط متوجه او ساخته و از پخش و گسترش آنها به سوی دیگران جلوگیری نماید، در واقع آگاهانه و یا ناآگاهانه، دشمن وی بوده، در جهت اسارت و محدودیت او عمل نموده، از غنا و سرشاریش جلوگیری نموده، از شکوفائی و رشدش هراسان بوده، از آزادگی اش دلتنگ بوده، عملاً خود را در جهت پژمردگی و مرگش قرار داده، خود را از داشتن همسری آزاده، دهشگر، مهرورز، شکوفا، غنامند و... که از پخش و گسترش محبت بیریا، بی شائبه و بدون غرض به دیگران هیچ هراسی ندارد، محروم نموده و باز هم، آگاهانه و یا ناآگاهانه عملاً در جهت اسارت خود و همسر خود و دیگران، محدودیت حوزۀ وجودی خود و همسر خود و دیگران، بستن راه رشد و شکوفائی بر خود، همسر و دیگران، دور ساختن و کنار کشاندن از غنای هوشربای خود، همسر خود و دیگران، دریغ داشتن آزادی از خود، همسر خود و دیگران و در یک کلام در جهتِ پژمردگی و مرگ کشانیدنِ خود، همسر خود و دیگران قرار می گیرد!

خواندن 1204 دفعه

بحر ادب

  • گلچین کتاب

  • عکس جمله

  • منتخب اشعار