جمعه, 13 آذر 1394 16:35

روشهای دلدهی - راهی نورانی

نوشته شده توسط 
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

     همسرگرایان خردورز واقع بین، از آنجا که در پرتو تجارب جهانی متوجه شده اند: ممکن است از انسان نارسائی و خلافی به ظهور رسد، بهترین راه برخورد با اینکار را رهیدن از «عمل به مثل» و پیش گرفتن راه اغماض و درگذشتِ آگاهانۀ ارزش محورانه و... دانسته، بخشیدن را به عنوان بهترین روشِ به نمایش نهادنِ سعة صدر، بردباری، دلسوزی و مهرورزی مورد توجه عملی قرار داده اند.

     روشی که می تواند نمایانگر دید باز و شجاعتِ انکارناپذیر آنان در برابر رویدادهای ناگوار و ناملائم، قدرت تحمل سختیها و نارسائیها، حضور امید پهنه مند و گسترده و ژرف نسبت به موقعیت ها و ظرفیت های آینده، آزادی از دام یأسها و ترسها، احساس توانمندی و ناشکن بودن و... باشد. چرا که نفس اینکار، در واقع محک و معیاری است که توسط آن ظرفیت های وجودی ما، در رابطه با بسیاری از حالات، موقعیت ها و امور سنجیده شده و ارزیابی می گردد.

     از سوئی اگر بپذیریم که برخوردمان با دیگران، آیینۀ تمام نمای برخورد ما با خود می باشد، باید این نکته را به روشنی پذیرا باشیم که: بخشیدن و گذشتن از دیگران ـ به دلیل اینکه نارسائی هایشان را عوارضی قشری بر گوهر ربانی وجود آنان تلقی نموده و جان قدسی آن ها را مبرای از این کدورات می یابیم ـ در واقع به نمایش نهادن خوشبینی و دقت نظر خودمان، نسبت به جنبه های والای شخصیت خود ما خواهد بود.
     اینان را باور بر اینست که در این رابطۀ معین و بر مبنای این روش نورانی، هم توانِ فرا رفتن و گذشتن از حق خویش را بالا می برند! هم از دام، «معاملۀ به مثل» با نیمة دیگر وجود خویش رهایی می یابند؛ هم نگرش و گرایش خود را از نزدیک شدن، دمساز شدن و هم جهت شدن با زمینه های تحقیرکننده نجات می دهند! هم جهت زندگانی را از جدائی به وصال تغییر می دهند! هم از تخریب و تحقیر دیگران روی بر می تابند! هم نارسائیها را با رسائی پاسخ می دهند! هم نفرت و بیگانگی را به آشنائی و محبت بدل می دارند! اینان با رویکردنِ به بخشش، در واقع، از فرصت و موقعیتی برخوردار می شوند که می تواند همۀ نیروهای انسان را برای مجهز شدن به نیکی و مهرورزی آماده کند!

     اینکار باعث خواهد شد تا انسانِ رهیده از نفرت ها، کینه ها، انزجارها و زخم هائی که در گذشته دیده و خورده است، خود را در برابر موقعیتی جدید و مبرا از آن آفتها و نارسائیها احساس نموده، متناسب با جلوه ئی نورانی، از روحی آزاد و پرنشاط با زندگان و زندگانی برخورد نماید!

     و این مؤیّد آنست که: ما در لحظۀ عفو و گذشت، هم شخصیت و روح خود را در موقعیتی کاملاً نوین و نورانی قرار می دهیم؛ هم با شخصیت و هویت دیگران بر مبنای نگرشی عاری از ترس و غضب و کینه و... برخورد می نمائیم و هم هویت آنها را براساس موقعیتی پذیرا می شویم که گوئی هیچ عیب و آفتی نداشته است!

     و این، سازنده ترین و مهرورزانه ترین روشی خواهد بود که می تواند مسیر دشمنی را به محبت و جهت بیگانگی و جدائی را به دوستی، وصال و مودتِ دائمی بدل نماید!

خواندن 845 دفعه

بحر ادب

  • گلچین کتاب

  • عکس جمله

  • منتخب اشعار