چهارشنبه, 18 فروردين 1395 17:57

راز هایی بالنده - هفتم ـ القاءِ خویشتن پذیری

نوشته شده توسط 
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

     قدرِ مسلم آنست که وقتی بیننده در برابر تابلوئی «غیر ترکیبی» و به معنائی ویژه «بسیط» قرار گرفته و غنای ابداعی ـ بینشی آنرا مورد توجه و ارزیابی قرار داده و آنرا، آئینه، معیار و محکِ سنجشِ هویت خویش ـ چه از نظر هنری، چه فکری و چه... ـ قرار میدهد، امکانِ آن وجود دارد تا در برابر نقصِ ممکنِ موجود در خویشتن، در برابر تابلو، به یادآوریِ جنبه های مثبت خویش پرداخته و در نهایت «خیلی ها هم» خود را مغبون و نارسا پندارند! اما وقتی در برابر یکی از آئینه های عروج، با منظومه ای از تناظرهای اشارتگر به عالم مثال، با کهکشانی مشعشع از باورهای نابِ دینی، با گلستانهائی از زیبائی های متنوع ـ و بسیار متنوعِ ـ جلوه افزا، با فضائی تقدسبار و آرامش دهنده قرار گیرد، به گونه ئی خلع سلاح شده و فضا را تنگ و موقعیت را دشوار می یابد که حتی یادش می رود از دارائی های عاطفی، فکری و... خودش صورتی ذهنی فراهم آورد.
     پی آمد طبیعی و ضروری چنین موقعیتی، پذیرشِ خویشتن و به ویژه کمبودها و نارسائیهای ابداعی ـ اشراقیِ خویشتن خواهد بود؛ که اگر با ذوقِ ترمیم و تکامل همراه گردد، مایۀ سعادت و آزادی خواهد شد.

خواندن 745 دفعه آخرین ویرایش در شنبه, 04 ارديبهشت 1395 16:38

بحر ادب

  • گلچین کتاب

  • عکس جمله

  • منتخب اشعار