دوشنبه, 01 شهریور 1395 16:39

شعر مثنوی - میراثدارِ پیامداران

نوشته شده توسط 
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

            ایدل! ایدل! شرح جان را تازه کُن
           ساز را با سوز پر آوازه کُن       

        پر بده بر شوخی عطر درود   
        باز کن راهی به آغوش سرود 

         دور بنشین از خود و خود را نگر
              در بر آئینۀ آن خوش نظر             

         او که دل برده است از افلاکیان
              داده عزت بر سجود خاکیان         
    
                       او که سرمست است از مینای عشق      
                          طرح دل داده است بر غوغای عشق           
 
                 او که خود خمخانه داری کرده است   
                  نشوه ها را پاسداری کرده است        

                    نقش پایش، بهر مستان ساغر است    
        زانکه خود آیینه دار کوثر است   

            از شرابش سکر پاکی می چکد   
           وز خمارش تابناکی می چکد       

               بوی مینایش خماران را شفاست      
             گرد جامش دیده ها را توتیاست     

               خمکشان، از عطر نامش سرخوش اند
        وز تماشای ولایش بی هُشند  

     می پرستان ازل را وارث است
          جام های رهبری را حارث است   

    برده از میخانۀ آدم(ع) جلال
              از شراب آباد نوح(ع) این شور و حال

           شیث(ع) حکمت ریخته در جام او
تا ببالد بیخودی از نام او

      ساغر خلت گرفته از خلیل(ع)
 سکر از مینای بیرنگ جلیل

           داده ادریس(ع) از مهابت ساغرش
 زان بود رنگین نمای باورش

         غلغلش از شیشۀ داوود(ع) شاد
قوتش بالیده از جام وداد

        دیده در جام کلیم الله(عج) وفا
 نشوۀ ترد مناجات و دعا

                 داده عیسایش(ع) نهانی جام عشق
        تا چکد پایندگی از نام عشق

پیر پیران خرابات ازل  
            ساقیِ مستی سرای لم یزل   

                آنکه «لولاکش» صراحی بوده است 
               جام لطف او «کماهی» بوده است

    آنکه می پروردۀ بویش بود
             «خُلق عظمیٰ» سالک کویش بود

                 آنکه «عشقِ جسم پیدا کرده» است
                وانکه دل را مست و شیدا کرده است
 
       «خویش» را در ساغر او ریخته
        بی هشستانی ازو انگیخته     

         تا ببخشد جرعه یی بر عاشقان
          بی هُشی چینند از او سرخوشان

           مالشان گردد به رنگ و بوی عشق
               شیشۀ دل، خاک و سنگ کوی عشق
 
ارث او، نور تمام عاشقان
        درد و داغ پردوام عاشقان       

هر چه موزونی و زیبائی بود
           هر چه پاکی، هر چه بینائی بود     
 
      هر چه دارد رنگ اعجاز و کمال 
        هر چه بالد از گلش عطر و جمال

          هر چه موزون است از ساز دهش
        هر چه رنگین است از برگ کنش

ارثِ او باشد ز پاکان جهان
         گر چه داده خود به اوشان در نهان

      هَلْ اَتٰی تفسیری از میخانه اش
        مژدۀ تطهیر، رنگین نامه اش       

      بر در کاشانه اش فغفور عشق
        پرچمی افراشته از نور عشق     

   رقص او، گرم از نیایش، از دعا
         از طنین دعوتِ نور وفا                

     پرسشِ زیبنده یی او را فشان
        کای خماران خم آن بی نشان!    

       کَیْ، خماری رفت زین در ناامید؟!
        کی، گل نشوه ازین درگه نچید    

      تابش! اینجا بادۀ جان می دهند
        از کفِ آن خوب خوبان می دهند   

   داری ار پیمانه ئی از دل، بیار
        التماسی، خواهش سبزی، بکار

کوثر اینجا کرده طرح آیینه ها
              چون «حسن» چون «سینه چاک» کربلا

   زینبش مینای دلداری به دست
        کهکشانی ناله و زاری به دست    

         غنچه های این چمن دل بر کف اند
        دردمندان را پیام مصحف اند         

       تابش! نعلین زینب بوسه جوست
        شهنۀ اخلاص را خود آبروست     

   لب مگیر از او که تا بارت دهند
        هم نشینی با دل زارت دهند      

    رنگ کوثر سر کشد ز آیینه ات
عطر او بالد ز بام سینه ات

خواندن 398 دفعه آخرین ویرایش در دوشنبه, 01 شهریور 1395 17:26
محتوای بیشتر در این بخش: « شعر مثنوی - پناه عاشقان

بحر ادب

  • گلچین کتاب

  • عکس جمله

  • منتخب اشعار