چهارشنبه, 19 آبان 1395 09:12

رازهایی بالنده - سیزدهم ـ تقویتِ انس زیباشناختی

نوشته شده توسط 
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

     آنچه نزد ارباب معرفت روشن و در پیشگاه اهل ذوق و هنر مقبول و بی نیاز از برهان می نماید اینست که تحریک، بیداری، تقویت و شکوفائیِ حسّ مؤانست و الفت با زمینه های هنری، هم نیازمند ظهور و بروز استعداد ذاتی و آمادگیِ باطنی است و هم نیازمند کسبِ تجربه از طریق نزدیکی، همدلی، هم جهتی و هم آوائی با زمینه های مختلف و متنوع ابتکاری.
     همینان را نیز باور بر اینست که این مهم، هرگز با نزدیکی و پیوند به یک اثرِ هنری بر نخواهد آمد، چرا که تحقق کمال و شکوفائی آن نیاز به تلاشهای وسیع و همه جانبه در همین رابطۀ ویژه دارد. اما این اصل اساسی، در رابطه با آئینه های عروج سست گردیده و تا حد قابل تأملی رنگ می بازد؛ چرا که این «تابلو در تابلوها» چنان فضائی را منعکس می کنند که گوئی: هر چه جلوتر بروی، عقب تر مانده ئی! و هر چه عقب تر بروی به جلوتر رانده می شوی!

     هر صحنه و منطقه ای از این ضیافت قدس نشان را موکلی است کشاننده، که چون ترا به پایان حوزۀ حضور و مسئولیتش رسانید، با امانتداری ئی نوازشگر، دست دل و سرانگشت نگاهت را به موکلِ امین، زیبا و نوازشگر دیگری می سپارد تا او نیز بدانجا کشاند و سیر دهد که: خاطرخواه اوست!
     این استقبال هوشربای ملکوتی، این نوازشِ شکوفا کنندۀ روحانی و این دست به دست گردانیِ مهربانانۀ سکرآور که پایانش سیرِ مکرر و پر جاذبه ئی است که گوش جان را ترنمی دوباره هدیه میدارد و دیدۀ دل را جلوه هایی تازه، تا بدانجا ادامه می یابد که رشتۀ الفت با جهان خوشنویسی را محکم ساخته و تصور جدایی را به شراری هستی سوز بدل می کند! و ما را درین باره، جز دعوت به دیدار آئینه ای از آئینه های عروج، برهانی دیگر در دست نمی باشد.

خواندن 535 دفعه

بحر ادب

  • گلچین کتاب

  • عکس جمله

  • منتخب اشعار