جمعه, 27 دی 1392 21:25

شعر سپید (عنوان : مزد سوگند) مطلب ویژه

نوشته شده توسط 
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

مزد سوگند

نمی آیی؟!

هنوز صحن باور من آزرده است

از سهم آنچه شرح زمینی دارند

                        معنای نرفتن؟!

 

مهار قلبم را،

            به گرد انگشتت

                                    که پیچیده است؟!

                                    کدامین نگاه؟!

            *

در،

حسرت حضور ترا نوحه می کند

و قابها

از اشک و شک

                        می لرزند

همۀ آنچه در پنجره پیداست

چشمکی است دور

                        از ستاره ای گنگ،

همۀ آنچه در باورم

امیدی آبی؛

نمی آیی؟

من خود، مهار قلبم را

به لبخند تو گره کردم.

            *

باورم شیفتۀ سرودی است

            مشرح به رفتن

با معنایی از تو رنگین؛

زنده ام کردی

            با غم خویش

 ـ  ای تبلور یقین و خشنودی

ای برکت سبز ـ

با قلب خویش، از من

                        مرا بمیران؛

ای شرط رسیدن

ای پاداش!

مهار قلبم را

            به دستهای تلطف بسپار.

            *

نمی آیی؟!

صحن باورم همه سوگند است

                                                سلام و

                                                            بوسه؛

وین شعر

خود

            شهیدی بی مزد؟!

نمی آیی؟!

خواندن 1169 دفعه

بحر ادب

  • گلچین کتاب

  • عکس جمله

  • منتخب اشعار